festa nel quinto

festa
guarda tutti
chi sorride più forte di te
dicono che è di blu il cielo e le stelle sono lontane
ho tagliato
le mie vene
perse nelle tue onde
ed è tutto rosso
ma non ci sei tu
e non sembra fatta di amore questa sera
ti vorrei
solo se di te resta qualcosa
ας έρθει μόνο στον χρόνο τον αληθινό
τον έγχορδο
μην αφήνεις σιωπές
δεν έχει πια μείνει παρά μόνο ένα φιλί κάτω από το ύψιλον
ξεχασμένο
στιβαγμένο με τις μπύρες
guardami
urlami
stringimi
qualcuno già da lontano mi dice che non sono cortese
nel suo paese
aggressivamente
che senso ha
dimmi se nel mondo rimane un bacio rischioso
me lo andrei a cercare
κυλάς
αφήνεις
ας έρθει ό,τι στης λέξης το καλοκαίρι δεν φόρεσε ο χρόνος
βρέχει ήλιο
κοντά σου

κρυφός και ζηλευτός

ξεπλένουν τη ντροπή
χτύποι από φως
ανάσες ή πλήθος από λουλούδια
με γεμίζουν με αίμα δικό μου,
ζεματά η ελπίδα όταν γεννιέται
πριν πέσει λάσπη στο γυμνό μας σώμα
και φτύσουμε ενοχή και λήθη
απρόσμενα
ξυπνώ και περιμένω να βρω μια βάρκα από όνειρα να χωθώ μέσα
πριν την γούβα
στην άσφαλτο που εκρήγνυται
αέρας και πουλιά στον απέναντι τοίχο
χρωματίζουν την ελευθερία
είναι
χελιδόνια που πετάνε μακριά
όχι δικές μου λέξεις
που δύσκολα προφέρω
μοιάζουν με γρίφο τα κύματα τους
σκαρώνουν μουσικές σε λα μινόρε
σαν μοναχικές ελπίδες ξεχύνονται στις ουράνιες επάλξεις
δεν βρέχει
πετούν ανάμεσα στις ρωγμές
μας ζυγώνουν

στιγμιότυπο

δεν θα μπορούσα σε άλλη γλώσσα να είμαι
πέφτω τόσο βαθιά
σπάζω τα λόγια
καβουρδισμένος πόνος στη θέση της ηλιαχτίδας
ανοίγει το πιο όμορφο άρωμα

.

δεμένο χέρι

εδώ μένω εγώ
στης γωνίας την αφηρημένη νότα
spelling
γραπωμένη από τον τοίχο η λευκή ελπίδα
μαρτυρά το κόκκινο της χρώμα
ξετρυπώνει των στιγμών τις φλέβες
μου τις δείχνει
πάνω στο δέρμα
φλογερές και μόνες
ποιος σε είδε να μπαίνεις
στα σιδερένια κεντημένα μου σ'αγαπώ

έχω ένα δεμένο χέρι
ακουμπισμένο στο στήθος

μια μακρινή ευχή
είναι από τη θάλασσα
τινάζω την άμμο

μη γεμίζεις από συνήθεια
περιμένε
αδειάζει

κορμί ζεστό φυλαγμένο μέσα στο πέπλο
το σώμα κομπάρσος στον αγώνα
στριμώχνει τις κινήσεις ανάμεσα στα ρούχα
να σε νιώθω πού
σε ένα εδώ άδικο όχι δικό μου
μένω εγώ κάτω από το σεντόνι
δίπλα στα φρέσκα φρούτα και στου ήλιου το χρυσό ξέσπασμα
πες μου πώς χορεύει
το όνειρο όταν ονειρεύεται
μπαμπάκι λευκό γιομάτο ανάσες
υφασμάτινα σμίγει τις λέξεις
εδώ μένω εγώ


.

eterotopia

.


membri dello stesso corpo
combattenti
reali
virali
silenti
come mani che intrecciano
capelli
ricordami ancora
a tratti
il tuo nome
fermati  fermati
per quello che nella fermata del pullman attende
e non sa di dover aspettare sempre il prossimo
strappa la pelle del mio addio
cancella colori fischia oltre i muri
cuore di onde che
mirano galassie di speranze
aprendo finestre sbarrate
nel sole fuggono
tetti pieni di fiori

capovolgimenti

la parola mi ferma
te la riporto
sono in te senza fiato
corpo che spinge
la superficie

.punto.

ποιά γή

βήματα δίχως αστέρι να τρέχει ανάμεσα σε δάχτυλα
το βλέμμα άγνωστο απέραντο μοναχικό
βρίσκει της ελπίδας το σημάδι
στης θάλασσας το παντού
στον παφλασμό στο συνεχές
δεν θα σβήσει
ανάβει ρίχνεται με ορμή
πατρίδα λέξη γεμάτη αλάτι
βαθαίνει

θάλασσα μόνο
ταραχή
χέρια να αρπάζουν σώμα
χέρι να αρπάζει σώματα

sessioni parallele

se nel fosso cade pensiero veleno o colore
me lo dirai tu
chi
rinchiude ogni peso dei miei nervi
ed e`
forse catena
ogni movimento
dalla tua bocca fino agli angoli delle tue ginocchia
quante strade
per venire prima o dopo
nelle mani che tengono mani
dentro ai corpi che sferrano fiori
(o pietre di affetto invisibile)

schiuma,
in mare
dadi di sale

se non ti incontro
quanti morsi
mi devo.

μετά απο καιρό πολύ

ο άλλος κόσμος αυτός των δισταγμών
η ελπίδα με φοβέρα χρώματος
σερενάτα πρίν το Μάη
στο λεπτό φύλο της νύχτας ονειρεύομαι
allegria favolosa strana perplessa
για έκεινο το όμορφο αδράχτι
το λίγο φώς
τη γεμάτη πάθος γουλιά


.

https://www.youtube.com/watch?v=o0yIH1lhtys

non sarei

una crepa appena chiusa

se nei tuoi occhi esistesse solo luce

una volta nel tuo buio sembravo imbattibile 

adesso travolta capovolta nel sogno di ieri

finisco a disegnare questo mese 

nervi di ghiaccio si allargano ma forse

e` il profumo di ogni attimo rinchiuso in un ancora sorso

nuvola di Gennaio avvicinami

sollevami 

fuori da me

le labbra di un mondo spietato e favoloso 

prendo la strada di asfalto di attesa

nel profilo di questo umore rumoroso

scrivo per quello che non premo

sono nel ero

ero nel sogno di poter 

manifestare 

"tu mi imbrogli con tutti questi tuoi discorsi"

ιδού, behold

Μα δε γνωρίζω τί θα απογίνει,
πώς θα επαναληφθεί, 
τις συνέπειές της λογικής του ιδανικού, του ιδανικού, ω ιδανικό!
Δυο χέρια, πέντε βλέμματα,
τρείς ιδέες στο τραπέζι καρφωμένες σταθερά στο "κατά ριπάς". 

Δε γνωρίζουμε το αποτέλεσμα.
Η γνώση μόνο πόνο φέρνει. Μα και κάτι ξάστερο σε κείνα τα σκονισμένα βαρέλια.


Anonimo

Αναστενάρης

άραγε στα χείλη χτίζεται το φιλί ή στο άγριο δάσος των μαγεμένων μήλων



έρχεται στην άνοιξη το φώς
επoχές λουλουδιών
χρώματα χωμάτινα αστράφτουν τα μάτια σου


γυρίζω στον χρόνο
η εικόνα σκάει τον τοίχο

σηκώνεις το βλέμμα θυμάμαι το κρυφό σου παιχνίδι
κρασί

τρυφερό τραγούδι


έλα,                                  μην πεθάνεις ξανά

το βιολί τραντάζει τον  κόσμο αυτό.       στον  δισταγμό

Scendi Giù

Vedi sotto gli occhi
trucco mai fatto bene
sopra la superficie
nell'assoluto della pelle
dentro il vento
manchi da me eterno fumo sordo
sento la tua voce
tra arancie cadute
profumate

sola la sera si affonda nella notte
senza lenzuola
ci copre
la voglia di lasciarci


scendi
toccami qua   -nell' univoco svegliarsi-


sogni di candela  
impronte effimere

favolose     .

http://www.youtube.com/watch?v=SEu6vmeFems

στα χέρια διαφέρουμε
στα ανοίγματα
φλέβες φλούδες ξεχνιούνται επίμονα
κουβέρτα επιπόλαιη πυρπολεί καλοκαίρι
πέταλα λουλούδια
φιλί απο χείλη που καίνε
το'' θυμάσαι'' βυθισμένο στο μή
αρώματα απουσία συναισθηματισμοί

nel mare

insieme a te
entriamo nell'ombra di una scia terrestre
cancelliamo nel passato il presente
toccami


affondati

Nu te fermare

racconto della (tua) malattia che sembra più con fantasia
tra le vene
voce forte
terra
melanconia
incrociata sotto le mani del tempo
nascosta nei fiori
li, che la primavera non piange


''occhi che bagnano corpi che imparano''

.

Le crepe

ξεσκεπάζομαι ξανά
φοβίζω τον ουρανό με το κόκκινο κραγιόν
έρχεται η βροχή φωνή μου
δεν θα συναντηθούν οι λέξεις μας -θυμήσου το-
μόνο λίγες δαχτυλιές στα θυμωμένα σώματα θα σώσουν λίγο από το πορφυρό μας ποίημα

οξύνω ξανά
                      ξανά


ξανά


 αυτήν τη ξύλινη υπομονή
      ξεκαρφώνω τα κάδρα που σκάψαν τους τοίχους
 με πόση ταραχή
με τόσο λίγη προσοχή


ξανά σε περιμένω πίσω από τις στρώσεις που σκαρώνουν εποχές χρόνοι και εξηγήσεις

ξανά σε αφήνω σφαίρα που ματώνει λίγο λίγο
ξανά ξεσκίζω στο σεντόνι το τελευταίο μου οχυρό

πρίν ραγίσω

στην ελευθερία θα τρέξω

με αυτό το φιλί από γαρύφαλλο που κρύβουν οι αναμνήσεις

νιφάδα

ένα χάρτινο χάδι ξεπερνάει τον χάρτινο ουρανό
ελπίδες ξένων σωμάτων
κοκκινίζoυν το όνειρο το δρόμο τη γειτονιά
ξεσπάει η θάλασσα του χειμώνα
με ταχύτητα με φώς με σκοτάδι

νιφάδες ευγενικές λιώνουν στα μαλλιά σου
νοσταλγώ τα χέρια σου μέσα στις παλάμες

γιατί
πιστεύω στον ξεχασμένο θεο του χιονιού;

ακουμπάω στη ζεστή λιακάδα που χάνει δύναμη

ταξιδεύω
νιφάδα στον πόνο σου

Un bacio è troppo poco

η ταστιέρα επιμένει στα greeklish
το ενωμένο στο σώμα σου αγαπώ θα διαλυθεί πρίν εγγραφεί στα χείλη
σαλπάρει η απουσία για ξένο προορισμό

στο χρώμα που αχνοφαίνεται στον πόνο
 εσύ τα δάχτυλα σου ο κόσμος σε δευτερόλεπτα
μοντάζ μοντάζ ζζζζζ
καθώς κάνεις έρωτα ξεχνάω πώς δεν σε θέσπισε ο πόθος
                                          αλλά η οδύνη.  

γερνάς όταν μιλάς γερνάς όταν ξεροβήχεις και δεν με φιλάς με δύναμη
σε χαζέυω σε χαζεύω τόσο άγνωστα χαζή
στη μύτη σου στέκει το χελιδόνι της άνοιξης
η κόκκινη κίσσα το άσπρο μάρμαρο κατεδαφίζει


σε ξεχνάω ανόητα νοητά
χύνω αυτό το υλικό στην θεσπέσια ελπίδα του δειλινού
με πόθο ασυγκίνητο σκίζω αυτές τις κάρτες αυτές τις λέξεις


η μοναδική ομπρέλα διάφανη στο χαμόγελο
μας στεγνώνει

στον χειμώνα που βράζει χιόνι και ήλιο
φυλάμε ένα κρεβάτι
που έχασε έτσι ξαφνικά σεντόνι

splendor in the grass

ti ha riconsciuto
sei tu un po` piu` giovane in questa foto bianconera
ti ha riconsciuto
mentre mettevi un po` di profumo nelle tue parole
ti ha riconsciuto
quando fingevi di non essere piu` quella di ieri
ti ha riconosciuto
dalle lacrime mischiate con il trucco
ti riconosce
quando fumi malboro light bianco
ti riconosce
dal bicchiere di vino bianco che non finisci mai
ti riconosce
da quel blu che esce dalle finestre del cielo
ti riconosce
dentro a quel ritmo che mai non ha potuto seguire
ti riconosce
a volte dentro alla tempesta di un`assenza di stelle
ti riconosce
e forse ti aspetta sotto questa luna un po` sfocata.