Κανείς,Καμία...εμείς..

Βαρέθηκες

ξεχώρισα τα ηχηρά,τα άηχα,το μηδέν και το αντίθετο του

ζωγραφίζεις ακόμα,σηκώνομαι,υγρά λεπτά σε καθυστέρηση

σκέφτομαι τις λέξεις και οι ανάσες αδιάκοπα δικά μου γνωστά φορτία

σχημάτιζουμε γωνίες σε έκταση

σχηματίζουμε υστερίες σε καθήλωση

η τηλεόραση ανοιχτή,στη διαπασσών οι μνήμες

ουρλίαζει η ανυπαρξία 

σκουπίζω την αποδοχή μου

δεν έχω μέρος για να σε αποσύρω

κάποιος άδειασε τους κάδους 

κάποιος έκοψε την παλάμη και μου πρόσφερε μετάξυ

φράσεις σε διάλεκτο

φράσεις σε άρνηση

φράσεις σε χορό απο λυμένα σκινιά

το νόημα σε κατηφόρα με αντυκρίζει

δεν δένομαι

δεν αγγίζω

παραδέχομαι

μου προφέρει την αλήθεια

δεν υπολογίζω

αρπάζω,αγκαλίαζω και υποδέχομαι

πικρά,ξένα,απρόσωπα

τα εγώ γίνοντα θεοί

τα εσύ γίνονται κύκλος,καπνός και μ`αφήνουν

χρώματα και τελείες σε αναμονή

αποθηκεύω

και θέλω

αποθηκεύω

και με σπρώχνω

είναι τυλιγμένα τα πεζοδρόμια

οι δρόμοι σκαλοπάτια 

τα χέρια καραμέλες που ξέχασες

γράφω κάρτες σε παραλήπτες απο Α

γράφω με συνδέσεις ασύνδετες σε σένα,σε μένα

κανέις,καμία

εμείς σε πουθενά απλώσαμε τα σώματα

φτάνει,ένα αρκεί μου χάρισες και ξύπνησα.

Ανωνυμία..

Δεν έχεις όνομα μόνο απόφαση και αρνηση
διάλεξα εκ των προτέρων τι θα αποτελώ 
και έδωσα στον χρόνο την μετατόπιση που αποτέλειωσα στα βυθισμένα χείλη
ξημερώνει μέσα σου
βραδίαζει εντός μου
διάλεξες τις λέξεις και χρωμάτισα το τίποτα
κοίταξα τα χέρια και αγάπησα αυτό που δένεται 
δεν χαρίζω παγωμένες ηλιαχτίδες σε αγεφύρωτες υποσχέσεις
να θυμάσαι
η αιώρα κυματίζει στην θάλασσα
η άμμος πετράδια σμιλλεμένα σε συστολή
εσύ το τράβηγμα
εσύ το ξέχειλο μπλουζάκι που στέκεται κενό στο κενό του κόσμου
εσύ.

Απλά κάτι..

..Ψάχνω καιρό να στείλω ένα μήνυμα,ένα γεία,ένα κάτι.Άλλες φορές αρχίζω άλλες φορές σταματάω άλλες ξεχνίεμαι στο πως και στο γιατί και στο αν.Αποφάσισα λοιπόν,και να μαι εδώ να προσπαθώ με λίγα να πω τα πολλά και να θυμάμαι όσο προχωράω πως οι αναμνήσεις είναι κόκκινες στιγμές που μπλέκονται στα χέρια και όσο φεύγει ο χρόνος τόσο σε χρωματίζουν τόσο σε δομούν τόσο γίνονται εσύ.Ο αποστολέας δεν έχει δέρμα δεν έχει λέξεις ηχηρές μα μόνο κρυφές απρόσεχτες φωνές που χτίζουν στιγμές και δυναμώνουν ανάσες και είμαι εγώ που ντύθηκα με την μάσκα του αποπροσανατολισμού μην ξέροντας πως ότι δηλώνεις με τόσο πάθος πως δεν είσαι είσαι πάντα το ίδιο και ίσως και πιο δυνατό πιο στεγνό.Μαζεύω τα μαλλία λίγο πίσω τελευταία ξέρεις,θέλω να φωνάξω για κάτι βγάζοντας την μορφή μου μπροστά,καίγοντας αυτά που με στοιχειώνουν και αδείαζοντας όλα αυτά που με φοβίζουν ακόμα.Έτσι με δεμένες τις σκέψεις σε κόμπο γερό βγαίνω στης δικής μου αυλής το σκαλοπάτι,έιναι πολύ νερό γύρω και λουλούδια και νερό και λουλούδια και όλα τόσο άστοχα μαζί και όλα χώρια μές την ενωσή τους.Δεν φέρω σκόνη,δεν έχω χρόνια στα χέρια και πληγές βαθίες στα μάτια,δεν έχω κουρασμένες πλάτες ούτε στόμα στεγνό.Έχω,έχω,έχω ζωή αλλά συνάμα ξέρεις πως ότι διαλέγει να υπάρχει έξω απ`τη γύαλα θρυμματίζεται όσο φεύγει μακρυά.Ας είναι έτσι,ας είναι όπως δεν γουστάραμε ποτέ να είναι,ας παει όπου θέλει,μπορώ να με ακούω και να με βλέπω και ίσως να αρκεί...

Αιμάτινη κραυγή.

Στα δάχτυλα δεν σφύγγουν τα όπλα μα τις ανάσες για ένα αύριο ιδανικό

η κουκούλα δεν θα πρεπε να καλύπτει αλλά  να ξεχωρίζει,να διαμορφώνει,

να μαζικοποιεί,να αντιδρά..

Κρύβομαι πίσω απ`τα σπασμένα δοκάρια

απ`τα φτίαρια που δεν σκάψαν για υποσχέσεις μα που ξεριζώσαν δυνειδήσεις

και δεν ξέρω αν αυτό που μου προσφέρεις είναι ένα αύριο ή ένα ξεχασμένο χτές 

που βρήκες στην ανοιχτή κωλότσεπη...

Βγήκαμε στους δρόμους με φλόγα,με οργή,με αίμα,με θυμό

μα για πόσο μα για λίγο,δεν απαντώ..

Ανένταχτοι μα με τον φόβο του ενταγμένου

με το πνεύμα του νέου και με τα ζάρια σε ξένα χέρια 

με την ελπίδα στο κρυφό μέρος του διαμαντένιου μυαλού

και η κλιμάκωση η κλιμάκωση με γέμισε πληγές 

και τις άνοιξα μπροστά στον ήλιο και μα κανείς δεν τις είδε

ένα αιμάτινο γιατ΄΄ι να σαρώνει τα πλευρά μου

τα μάτια με αποστράφησαν

έγιναν χαμένα όνειρα σε αδιάφορα κουτία

και στα χέιρα κράτησα το πάθος το κόκκινο,το σπαταλημένο φίλμ

τα δάκρυα το τέλος την συνέχεια που πρέπει να ρθεί και τους μαλάκες που μας ξεπούλησαν

....

Έφτυσα στα πρόσωπα εκείνων τις καραμέλες που μας δώσαν οι ξένοι

οι γνωστοί άγνωστοι...

Και δεν τελείων εδώ...

Δεν σβήνω τα βήματα

μα βάφω με κόκκινο και αγαπώ με όλα τα χρώματα της γής

για όσο ακόμα θα υπάρχουμε

να επαναστατούμε με την ελπίδα στον σφυγμό μας

και στις φλέβες εκείνο το  αύριο

που θα αργήσει

θα αργήσει...

'...Βιβλίο της ανικανότητας για δράση και επαφή με τους ανθρώπους, βιβλίο της συνεχούς αυτοανάλυσης μέχρι κάποια στρώματα του είναι που ποτέ άλλοτε δεν είχαν φωτιστεί, βιβλίο μιας ζωής που δεν βιώνεται αλλά που γίνεται αντικείμενο ονείρου, μέσα σε ένα επινοημένο από τη φαντασία σύμπαν… Το βιβλίο της ανησυχίας...'

΄Είναι η εξομολόγηση μου, κι αν δε λέω τίποτα, είναι που δεν έχω τίποτα να πω. Τι μπορεί δηλαδή να εξομολογηθεί κανείς που να αξίζει τον κόπο ή που να είναι χρήσιμο; Αυτό που μας έχει συμβεί, είτε συνέβη σ' όλον τον κόσμο είτε μόνο σ' εμάς. Στην πρώτη περίπτωση δεν έχουμε τίποτα το καινούριο να πούμε, στη δεύτερη κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει΄


Εγώ, τη μέρα, είμαι ένα τίποτα και τη νύχτα είμαι εγώ

'Η συνείδηση της μη συνείδησης της ζωής είναι ο αρχαιότερος φόρος της διάνοιας'

Ειμαι ένας άνθρωπος ανίκανος για δράση, αμήχανος μπροστά σε κάθε πρωτοβουλία ή κίνηση, αδέξιος στις κουβέντες μου με τους άλλους'

'Η πραγματικότητα με αναστατώνει. Τα λόγια των άλλων με βυθίζουν σ' ένα τεράστιο άγχος'

'Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε.'

'Πίστη δεν αποκτάς με το νου'

'Η ζωή για μένα είναι ένα πανδοχείο όπου πρέπει να σταθώ ότου έρθει η ταχυδρομική άμαξα για την άβυσσο. Δεν ξέρω που θα με πάει γιατί δεν ξέρω τίποτα. Θα μπορούσα να δω αυτό το πανδοχείο σαν μια φυλακή, γιατί είμαι υποχρεωμένος να περιμένω εκεί μέσα' θα μπορούσα και να το θεωρήσω σαν ένα χώρο ευχάριστης κοινωνικής συναναστροφής γιατί εκεί συναντιέμαι με άλλους ανθρώπους'


'Η πρόστυχή μου ύπαρξη υποκρίνεται μπρος στη ζωή'

΄Δεν παραπονιέμαι για τη φρίκη της ζωής. Παραπονιέμαι για τη φρίκη της δικής μου ζωής.΄


Η λαμπρότητα ενός ωραίου ηλιοβασιλέματος, με καταθλίβει μ' όλη του την ομορφιά. Μπροστά σ' ένα τέτοιο θέαμα πάντα λέω : πόσο ευχαριστημένος πρέπει να νιώθει ένας ευτιχισμένος άνθρωπος αντικρίζοντας αυτόν τον ήλιο


'Ότι είναι αγωνία το βλέπω. Κι ότι είναι χαρά δεν το νιώθω'

'Ζω πάντα στο παρόν. Το μέλλον δε το γνωρίζω. Το παρελθόν δεν το έχω πια'


'Ποτέ δεν αγαπάμε κανέναν. Αγαπάμε αποκλειστικά την εικόνα που διαμορφώνουμε για κάποιον. Αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας κατασκευή, στην ουσία δεν αγαπάμε παρά τον εαυτό μας'

'Οι περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από την ασθένεια του να μην ξέρουν να πουν αυτό που βλέπουν ή αυτό που σκέφτονται'


'Πλήξη είναι, να σε βαραίνει η ανία του κόσμου, η στεναχώρια του να ζεις, η κούραση του να έχεις ζήσει. Η πλήξη είναι, στην ουσία, η σαρκική συνείδηση της εκτεταμένης κενότητας των πραγμάτων. Αυτός όμως που βρίσκεται στο έλεος της πλήξης είναι καταδικασμένος σ ένα κελί δίχως όρια'

Είναι εύκολο να απομακρύνεις τους ανθρώπους. Αρκεί να μην τους πλησιάζεις

'Απαλλαγείτε από το παιδαριώδες σφάλμα της αναζήτησης του νοήματος των πραγμάτων και των λέξεων. Τίποτα δεν έχει νόημα'

'Η ζωή μου φέρνει μια ακαθόριστη ναυτία κι η μετακίνηση μου την επιδεινώνει'

'Η μοναδική τραγωδία είναι η αδυναμία μας να συλλάβουμε τον εαυτό μας στην τραγικότητά του'


                                                                                                                                      Fernado Pessoa.

Per TuTtI nOi......

.........

Γελώ σαν μοναχική νότα στη μέση μιας αφαίμαξης δίχως τέλος

σφύξε τα χέρια μου μέσα στο αφημένο σώμα

και δήλωσε μου την αποχώρηση που διαλύεται στις σκέψεις.

Έχω γυρίσει σελίδα.

Έχω ξεφύγει.

Έχω ξεχάσει.

Έχω θαμπωθεί.

Έχω χάσει.

Έχω χαθεί.

Έχω ανακοινώσει πως ανυπαρκτείς.

Σηκώθηκες πρωϊ

Έγυγα απ`τις κενές πόρτες

Έκλεισες τα παράθυρα

Κλείδωσες τις στιγμές μας

Κάπνισες

Δάκρυσα

Γέλασες

Αρνίθηκα

Δώθηκες

Κρατίθηκα

Κοίταξες

Έσκυψα

Χαιρέτησες

Έκλεισα..

Ανάμεσα στα χέρια θρυμάτισσα την συγνώμη σου

Κάλεσα τον αριθμό σου

το ακούστικο γλυστρούσε απ`την ζωή μου

και εσύ ποτέ δεν απαντούσες.

Κάπνισα ενα τσιγάρο ονειρικά

ήπια ένα ποτό με μια φίλη στο πέμπτο κενό της δήθεν ονειρικής boem ζωής μου.

Οδήγησα ένα αυτοκίνητο προς το γκρεμισμένο σπίτι των αναμνήσεων.

Ευτιχισμένη σε τσαλάκωσα μέσα μου

ξάπλωσα δίπλα σε μια βουβή καλήνυχτα

τα φώτα σβηστά

σκοτάδι και μοναξιά έσταζαν απ'τους τοίχους σαν αίμα που ξεθώριαζει.

Ύποκρινόμενη πως ύπαρχεις

σου φώναξα με ψύθηρους 

ΤιΛιΞε μΕ,ΔεΝ εΙΝΑι εΥκΟλο νΑ Σε ΧαΝω 

ΚρΑτΑ μΕ ΓΙα  Μια νΥχΤΙα

να γΕμΙσΟυμΕ Με ΟνΕιρΑ 

ΚΑι Να μπΛεΞοΥΜε ΦιλΙΑ μΕ ΥδρΩτα πΙΚνο,αΣΗΜαΝτο,σΥΜπΑΝτιΚΟ.

Μα κανείς,κανείς,κανείς.

Σε χρωμάτισα ξανα

και έτσι για λίγο κάλυψα την ζώη μου με την ασυντόνιστη μουσική σου.

Λερώμενη απ`τη θυμήση σου

έκλεισα τα χέρια στα χέρια,τα πόδια στα πόδια

το κεφάλι ανάμεσα στο κουλουριασμένο καταφύγιο

μια μάζα ενός ανθρώπου ερωτευμένου

Σε ανάσαινα ακόμα...

Καληνύχτα.

Ενα σκυνί λύνεται

μια νύχτα τύλιξε την ψευδαίσθηση.... 

Tabucchi.....

Poliagaphmenh mou aimosfairinh....

  mia kalh mimhsh ths selhnhs borei na epiteuxthei mono me mia olikh afaimaksh,dhladh me mia oloklhrwtikh kai oristikh flevotomh.H adilhpsh auth mas erxetai aptous Arxaious,oi opoioi apedwsan th xlomada ths sthn ellhpsh aimatos.Monaxa leukh lemfos,leei ena proswkratiko apospasma,kikloforei mesa ths,dhladh mia psixrh ilh.Eksou fisika kai h Persefonh,vasilissa twn nekrwn,kai ola osa prokiptoun apo thn ennoia zwh/thanatos.Epomenws xlomada kai xrwma,fws kai skia,hxos kai siwph.Giati swpainei h selhnh akoma kai xwris ekeino to i ths siwphs,to eipe kapoios pou hksere,kai ekeino to i pou leipei ,einai mia megalh kai melanxolikh nota,sxedon enas thrinos pou fairnei anatrixila.....