Εξίσωση - επίλυση.

Ένας τοίχος μας χωρίζει
και ενώνω στο χέρι σου την φωτιά μου
φίλη με τις λέξεις σου
σκορπίζομαι
στην τυχαιότητα της αλήθειας,
κανείς δεν σε βλέπει
μόνο εσύ και το σπουργίτι που πετάει
στο κρυφό κελί σου,
μελάνι μελάνι
αυτό ρίχνω μέσα σου
διαλέγω να σε αφήνω
διάλεξα να σε αγγίζω
χωρίς ομορφιά να σε σπαταλώ
η ζωή που τρέμει
το σώμα φοβισμένο
που δεν σε μπόρεσα ακόμη
το δωμάτιο το τυφλό μου λεξιλόγιο
που δεν σε ξέρει, που δεν σε αναφέρει πια.
Οι εικόνες απο τα ποίηματα σου
διαφεύγουν απο τα γένια σου
λερώνουν το στήθος
μολύνουν την καρδιά
γιατί το πάθος είναι ένα τρένο που φεύγει
γιατί το όνειρο δεν σε παρακαλεί
μα λύνεται στα χάδια σου
ζωγραφίζει το στόμα σου.

Υποσχέθηκα. Μα δεν χάθηκα
σε μένα σε εκείνο .  το αδιαφώτιστο γιατί.
Το δωμάτιο μου με κλειστή την πόρτα
τα χέρια στις τσέπες καρφωμένα
το πρόσωπο σου ραγισμένο στους καθρέπτες
το γέλιο σου μια μικρή πέρλα
αφημένη στην γωνία
και

ο θάνατος βασιλιάς της σιωπής.
Δεν χρειάζεται λές
Έλα- να φωνάζω στο θέλω.
Το φθινόπωρο.
Στα μάτια  πληρώνεις.
Τα δωσμένα φιλιά
κολυμπούν στο σπίτι που έφτιαξα
στο κάδρο που έριξα
στην πλάτη μου που λυγίζει.



Μονομιάς με βρίσκω
στο δωμάτιο στο δικό μου φώς,
και η βροχή να η βροχή
το αίμα σκίζει το λουλούδι
το λουλούδι είναι αίμα.

Καλώς ήρθε, στο σώμα που εξαπάτησε τη φλόγα.
                                     
                             αλάτι ριγμένο στην ανήξερη ρωγμή. σου.
                             

Αίμα απο την ζεστή πορφύρα

Αίμα από την ζεστή πορφύρα

Μήπως δεν χειμωνιάζει στις ανάσες ;

Ζοφερό όχι καρφώνει τις λέξεις

Και μια μουσική

Που με ρίχνει στο αβάσταχτο τέμπο σου

‘’ma tu che vai eppoi rimani”

Όλα βουλιάζουν

Και εσύ που πνίγεσαι

Δεν με ζητάς

Λίγο χιόνι θέλεις μόνο να σου φέρνω

Και ύστερα τα βλέμματα

Αφήνονται από τις καρδιές

Τα φεγγάρια επαναλαμβάνονται

Τα δωμάτια σιωπούν χωρίς όνειρα

Και όσο σπάει ο χρόνος

Τόσο η βροχή δεν σε χωράει.

Το χέρι σου απλώνεται στο καλοκαίρι

Μα το σώμα αφοπλίζεται

Και με λιώνει με αστείρευτη αγάπη,

Αφημένη ηδονή

Αφημένο φιλί

Αφημένη στο sms που δεν σου έστειλα.

Κανείς πια δεν γυρίζει

Στο λιμάνι έχουμε αφήσει όλα τα κόκκινα λουλούδια

Σε περιμένω

Με ένα αδράχτι για χειρονομία.

Απώλεια Αφήγησης.

Όνειρο καταπραϋντικό

Όνειρο όνειδος

Όνειρο αστιγμάτιστο

Όνειρο φοβισμένο και αποκρουστικό

Όνειρο από εσένα για εμένα

Όνειρο χωρίς καταλήξεις

Όνειρο λανθασμένο και ημιτελές

Όνειρο άκαιρο

Όνειρο ακαριαίο

Όνειρο υγρό και ατελείωτο

Όνειρο από λάσπη και ήλιο

Και ύστερα ο ύπνος η νύχτα

Με μια απειλή απόλυτη

Με μια κυριαρχία σιωπηλή

Με ένα λουλούδι σπασμένο

             Πρίν την φωνή

             Μετά την πληγή

             Χωρίς τη σιγή.

Και ένα πέταγμα

Σε ένα ιντερλούδιο χαραγμένο από αφέλειες

Νοσταλγικά αφιερωμένο στο κρασί που χύνεται

Μόνο στα μάτια δοσμένο. Απώλεια αφήγησης.

Τι κι αν έζησε η νύχτα.

Τι κι αν έζησε η νύχτα

Νομίζω πως φοβάσαι να με δελεάσεις

-με επιστροφές-

Τόσα λίγα τόσα λίγα λεπτά

Για να σου ζητήσω

-λέξεις αιωνιότητας-

Ύστερα έρχεται ο ήλιος

Που σε χύνει με ποσότητες

Στην αφόρετη γή

Και φεύγεις φεύγεις

-με το βλέμμα μακρινό-

Τραγουδάω με τα αισθηματά σου

Την πληγή

Την ροπή

      -ριπή-

Όλα τόσο γελία διακοσμημένα

Σε φωνάζουν

Να τα διαλύσεις

Να τα ξεγράψεις

Να με νικήσεις με θάνατο ζωής

Σαν υστερικό βιολί

Που δεν θέλησε να ξεφύγει από τον ήχο

Κάπως έτσι

Σε ζωγραφίζω

Σαν μια γραμμή

Χωρίς παραλαγές

Σειρά. Δάκρυα και αφορμές.

Afraid.

Φώς

Φονεύει τη σιωπή

Με ηλιαχτίδα κάκωσης  στα νεύρα

Φιλάς

Σαν γινωμένο φρούτο σε διάλυση

Ήλιος σε υπομονή

Χέρια σε διαστολή

Το τίποτα γέρνει προς τα μέσα

Σε καίει μα δεν το καίς

Οι λεκέδες  - μνήμες -

Χλωμή η ανάποδη σκιά

Στέκεται νεκρή

Γίνεται άσπρος ο φόβος

Δεν σώζεις

Δεν με σώζεις

Από τα ρούχα μου δεν βγαίνω

Τα στρεβλώνω  τα χτίζω και με φοβίζεις

Εσύ  εκείνος   όλοι

Ένοχη  δακρίζω  από σιωπή

Ζητάω να σε χάνω

Και η ανάγκη ξένη συνουσιάζεται με την βροχή.

Διάχυση φωτός.

Διάχυση φωτός
απο το φοβισμένο
- μισό φεγγάρι -
και μόνο ένα
ημιθανάτιο συναίσθημα
σε αγροικά,
λίγη αστείρευτη
- αγάπη -

σε ελευθερώνει
και σε χαρίζει
νεκρό
στο δικό σου
αιώνιο παρόν.

Ένα βιολί που ακόμη ηχεί
ένα μισοφαγωμένο μήλο
και η σπασμένη καρέκλα


σημάδια του χρόνου

καμπύλες στην αιωνιότητα.

Νύχτα

Είναι τρομακτικό
να πονάς
να κοιτάς
και να μην έχεις.

Είσαι η αφορμή
          η λέξη
        και ένα λυπημένο όχι

Πόσο μπορείς να χάσκεις
πόσο να σε απαγορεύω απο το είναι
και ποιά η ελπίδα ενός νεκρού;

Μόνο το κασκόλ μου
μόνο τα δύο δάκρυα
μόνο τα χέρια
που αφήνεις.

Δείγμα της ήττας
η μουσική που φοραέι
τα γράμματα
το κρασί
και την ξεχασμένη ηδονή.

Νύχτα
αστρική
φοβισμένη
γυμνή


αιμάτινη
απειλή.

Εσύ ναί
εκεί
πίσω από το χρώμα
πίσω από το καλοκαίρι

Γύρνα
γύρνα

δείξε μου τη ζωή
δείξε μου

χαμόγελο
δέρμα


ζωή, εσύ;