(Ακόμη)

Διψάς διψάς γ`αυτό το άχρωμο νερό
στο απάτητο στερέωμα της γαλήνης - μένουν γυμνά τα χέρια σου-

μέσα στην άνοιξη αφήνεις το χρώμα του χειμώνα
σε τσάκωσε η μοναξιά

το πουκάμισο γέρνει

σκίζεται υπομονετικά η παραίτηση
σκίζω το χαρτί που σε χωράει

γύρω απο ανθρώπους
γύρω απο τα μάτια των άκαρπων σιωπών

ίσως φοβηθώ

βεβηλωμένη απο την φθορά

στην παραλογοτεχνία του συναισθήματος

σε καρφώνω,
χύνεται το αίμα απο τα σημεία μου.

τώρα, με βροχή

χωρίς κλειδί, αλλόκοτη υπομονή

φωτιά στο τσαλακωμένο είδωλο.

συρτό κοφτό ανυπόμονο φιλί.

Τρείςχιλιάδεςστιγμές

Το φεγγάρι
στην ψεύτικη σου εικόνα πλάθει απο το τίποτα το φώς
και εσύ χωρίς να δίνεις απάντηση στον ήλιο
σκοτώνεις τα σημάδια με μια σιωπή.

Εμείς ήδη χορεύουμε
με μια επιτάχυνση εξωφρενική
και με το σώμα παρατημένο στο άδειο μπάρ,

ένα σώμα, που είναι το πουκάμισο δίχως χρώμα

πλησίον μου, οι κινήσεις της γυμνής μου περιφάνειας
μέσα μου το αίμα που διαχέεται,
με συντονίζει στην ευθραυστότητα
η εικόνα είναι περίτεχνα ημιτελής
οι άνθρωποι πολλοί στάζουν σαν σταγόνες άτσαλα στο τζάμι

η μονάδα, αν είμαι εγώ ή το εσύ του δικού μου καθρέπτη

φοβάται, χρεώνεται, πληγώνεται, καίγεται και τελείωνει,

σχεδιασμένο χάρτινο αστέρι που δεν μπορεί να δώσει φώς.

Βιογραφία.

Υπάκουσε ξανά ο μύθος στη ζωή
οι κινήσεις θερίστηκαν απο τις σιωπές
τα χείλη δεν βρήκαν να ακουμπήσουν
στιγμές μόνο στιγμές
σαν αίμα σαν αίμα που χύνεται στο πρόσωπο
αυτή η αλήθεια θέλει να καεί

για να ελευθερώσω το ένα μου χέρι θέλω το άλλο να σε πολεμάει

σε χρειάζομαι για να σε χάσω πιά ολότελα
μέσα στην απόφαση των ματιών και των λέξεων.

Σαν αίμα θα σε περιμένω
να με τυλίξεις
να ξεσκεπάσω αυτήν την κηλίδα

και με ένα λευκό πανί να φύγω.

- Με μια απέραντη θάλασσα για οδηγό -

Εφήμερο

Απαντώ
αν η εξαπάτηση σημαίνει επίγνωση
τότε βγές στην αυλόπορτα
και σκίσε τα ρούχα που με επιμονή επέλεξες για να σε ντύνουν,
δεν απομένουν δάκρυα εκεί
που με πείσμα τελείωσες,
λίγο απο το συναίσθημα σου
θα κοκκινίσει την έλλειψη των χειλιών
λίγο απο την ενοχή σου
τράβηξε και σκέπασε ότι προσπάθησες,
ηλιοβασίλεμα,προσπάθεια,ηλιοβασίλεμα
φωνή,οι φωνές,αυτό που δεν αντέχεις
τρέχεις,προσπερνάς για να μην σε προσπεράσει,
ο χρόνος,ανάβεις το κερί,σε σβήνει,
μοναξιά,μια λέξη,η λέξη
πάντα ελεϊνή απόδειξη ευθραυστότητας,
με βραχνάδα,βήχεις,κολυμπάς
πλαταίνεις,συμπικνώνεσαι,
με θυμάσαι;
σε θυμάμαι ή ζωγραφίζω φαντάσματα
για να μην ξεχάσω την απουσία μου;
χωρίς ειρμό,με ρίμα,με όχι,με ναί
με μισοτελειωμένο καφέ να με περιμένει,
με εσένα,με μια φίλη,με κανένα
με εσένα,με έναν φίλο,με μια επαφή
με εσένα,με ένα φιλί,χωρίς εσένα,
σε μια βόλτα,με εμένα,χωρίς εσένα,
με χαμόγελο,με εκείνον,χωρίς εσένα
με εμένα,χωρίς εκείνον,δίχως
εσένα,που δεν ξέρω,εσένα
εμένα χωρίς να με έχω αγκαλιάσει ποτέ,
με εσένα για να βρούμε το κενό της ένωσης,
και μια αλήθεια,να αφρίζει
να μην την βρίσκω,
να μην βρίσκω
να βρίσκω
βεντάλια απλωμένη στην ποδοπατημένη άμμο.

Tanto ..

Καλειδοσκόπιο,
σε καλώ στην ενδοσκόπηση της αφορμής
να διατρέξουμε τον παράδεισο του χρώματος
σε ομόκεντρους κύκλους να ξεντυθούν οι ανάσες
και όλο πιό άμορφοι να αγκαλιάσουμε το χάος
με μουσική υπόκρουση την επίπονη μελωδία
ανεξέλεκτοι συνδιασμοί
ταχύτητα σε αναίρεση
ανικανοποίητη υπόσταση
στέκομαι ασχολίαστη στο περιθώριο του ονείρου
καλειδοσκόπιο,
σε ξεχνάω στην συγχορδία των χειλιών
με ένα χαμόγελο
με μια σιωπή.

How about you?

Για να διασκεδάσουν την πενία
για να φωνάξουν την κενότητα
για να ξεσφήξουν τις λέξεις απο τις ιδέες τους
για να σε ανταμώσω
για να μας δούν

έμειναν μονάχα τα χέρια μας που τίνουμε
αλυσίδα που θέλει να αντιστέκεται
στον κλοιό της πιό ύπουλης φθοράς
που σφύγγει
μας σφύγγει.

- και άραγε ποιός ναυάγησε σε ποιανού τη θάλασσα -

Κορνίζα, ένα κορνέτο που δεν λιώνει ποτέ.

Δύο διπλωμένα χαρτιά
συσπειρώνουν την άγνωστη φωλιά
έπειτα σηκώνεις το βλέμμα
και φαίνεσαι να έχεις διαβαστεί μέσα απ`αυτό,
ανάκατα τα μαλλιά
γνέφεις στη μοναξιά
-θέλω να είμαι πάντα μόνη όταν πλαγιάζω μαζί σου-
αλλάζει καλοκαιράζει και μένει ίδια η λέξη
την ανταλλάξαμε τόσες φορές
μα τώρα θέλω πια να μην την προφέρω
το βιολετί χρώμα σχεδιάζει έναν κόσμο περήφανο μακριά απο εμένα
θυμάσαι τόσες φορές φορές  αφόρετες
εκείνο το ριγμένο στους ώμους θέλω
απλώνεται σε διάχυση
και εσύ νομίζεις πώς μπορείς
-να θέλεις και να αποφεύγεις-

οι αθόρυβες υποσημειώσεις
γρατζουνιά στο απαλό σου δέρμα
σου είπαν πώς θα σε βρούν
τους είπες πως θα βρεθείτε
το βρίσκομαι σε άχρονο ενεστώτα-

Θέλω όμως να πιστεύεις
πώς αυτό που θα γράψω
δεν γράφεται με πένα
αλλά αντανακλάται σε μια επίπεδη οθόνη,
καθρεπτίζοντας την μονοτονία
θα διακρίνουμε την διαφορά,

εκεί που μια αρμάδα φιλιών
εμπίπτει στο γυμνό σου σώμα,
εκεί που η φωνή
εκλύει ένα άηχο φωνήεν

κορνίζα δικιά σου
η γεύση, το χρώμα, η στιγμή.