Love me or die.

επιθετικά και όμως με τρόπο απαλό
σε αποφεύγω
σαν αμαξοστοιχία ανεπίτρεπτα πορευόμενη προς ένα τέλος
δώσε μου μια ανάσα που μοιάζει με υπόσχεση διάρκειας



διαχέομαι εύκολα στο καυτό σου δάκρυ
που χύνεται κρυφά
ανάμεσα σε αλκοόλ και μελαγχολικές διασπορές. 

http://www.youtube.com/watch?v=AhVcI1Yg87g

Τα χείλη θα καίγονται κάθε νύχτα
ώσπου να φανείς     σύννεφο ή μια φλούδα απο φεγγάρι

στις χάρτινες ευτυχίες ένα τραγούδι σπαρταρά - αιώνια -


..
κυλάς επιπόλαια στης νύχτας τον χτύπο
σε περιμένω δίχως μάσκα κάτω απο το μαξιλάρι που πνίγει τις σιωπές.
Άκουσε το χρώμα    ξεσπάει διάφανο κάτω απο τον καυτό ήλιο.
είμαι το δικό σου ψέμμα
είμαι η δική σου αλήθεια

Πρίν χαθεί η νύχτα
με τα δάχτυλα  ψηλάφισε την ανάσα μου, την καθυστερώ για ένα ακόμη δευτερόλεπτο

..
μήπως έγινε πνιγηρή η τόση σημασία;
αν μου έδινες. Ή αν σου έκλεβα   .

Το δέρμα που δεν αγγίζεις είναι το σώμα που γεφυρώνει φωτιά και ψυχή.
Το δέρμα που ψιθυρίζει. Υπάρχει αχώριστο σε κάθε κομμάτι δικό σου πού ξεχνάω.

Άφησέ στο περβάζι του παραθύρου τις δύο φωτογραφίες, το ξεχασμένο πορτοκάλι

                                                                                             και ένα κομμάτι ύφασμα.

Α-συνέχεια.

Επιστρέφουν τα ίδια παλιά συναισθήματα

Να κινώ πάλι για την ίδια βασανισμένη λύση

Συλλογισμούς να ρίχνω στη φωτιά

Χαρτιά να μουτζουρώνουν τα συναισθήματά μου

Μελαγχολίες ράθυμες μελαγχολίες ανεμπόδιστες

Γύρω μου και μέσα μου δημιουργούνται

Μια μάχη που δίνω με σώμα και δέρμα

Μια μάχη κόντρα στο άφαντο, κόντρα στο απόλυτο

Μια μάχη όπου οι μαχητές δεν ξέρουν γιατί πολεμάνε

Το κορμί μου στέκει και με περιμένει κάθε στιγμή

Πότε θα σπάσει αυτός ο καθρέπτης

ή  το όνομα μου, αν θα ραγίσει  , θα σε ρωτούσα.

Και αν ναι  τι θα φοβόμουν πιο πολύ

Να χάσω εμένα, την Ανάμνηση

 ή εσένα πού πληγώνεις την ανάγκη μου;   

Με βρέχει με βρέχει  με δύναμη  το Μάταιο το ρήμα ματαιώνω

Δεν έχω τρόπο να υποκριθώ  πώς όλα είναι όπως θα πρέπει να είναι.

Πόση μοναξιά πληκτρολογούν τα δάχτυλά μου

Πόση ενέργεια αραχνιάζεται στη φαντασία μου

Πόσο αίμα κρύβουν οι Αναμνήσεις

Πόσο θα ήθελα να τραγουδήσω αυτούς τους Φόβους χωρίς φόβο

Θα έρθει η νύχτα πού θα ξημερώσει φώς στο σκοτάδι,

 πες  μου ναι  πες  μου όχι

Πόσο συχνά γυρνάει η σκέψη μου στη μοναξιά μιας απάντησης που δεν έρχεται

Παραμυθιάζομαι συχνά ή μάλλον ανελέητα 

Είμαι υπερβολή γιατί το πάθος μου είναι η φωτιά που θα σβήσει αφού πρώτα κάψει  εμένα και εσένα μαζί

Η ανάγκη που κρύβει τη στέρηση, αυτό το Α στερητικό που δεσμεύει τα δάκρυα

Οι πόρτες που χτυπάω οι πόρτες που χτυπάω καθώς κυλάω τα χέρια μου στο ξύλο

Αυτό το γδάρσιμο στο χείλος μου φυλακίζεται και πνίγεται στην αφάνεια

Όταν μιλάω χάνω τον σκοπό μου, δεν έχω τη δύναμη να αψηφήσω τη βαρύτητα που η σκέψη μου πάντα αμφισβητεί

Το ξέρω πώς δεν θα καταφέρω  να πλαγιάσω  με την ελπίδα

Το ξέρω  πώς  θα ξύνω τις γωνιές των ασπρόμαυρων φωτογραφιών

Και θα ξεροσταλιάζω έξω από τις αγκαλιές των ‘’πολύτιμων’’ ανθρώπων

Μοιάζει αναπόφευκτο αλλά θα τόλμαγα να σε ξεμπροστιάσω  στα όνειρα μου

Να φωνάξω την ανεπάρκεια της καρδιάς μου

Η καρδιά μου που διαστέλλεται στο συνεχές του κόσμου

Οι χτύποι μου καρφιά στα δοκάρια των κόσμων που επιθυμώ

Τα πρόσωπα και οι στιγμές  στάζουν στις λέξεις

Δεν έχω  τρόπο,  δεν έχω τον τρόπο

Η αλήθεια μου μεθάει , με μεθάει.

η λέξη, στις λέξεις.

δίχως υπερβολή οι λέξεις υπερβάλλουν
ενδέχεται να χάσεις το τρένο που οδηγεί στη θάλασσα,
ξέρεις
στο βήμα σου διακρίνεται μόνο το πρώτο βήμα


τα χωρίς δάκρυα      δάκρυα σου                                ξυλώνουν τη μοναξιά

κάποιες φορές κρατώ στα χέρια ένα ένα τα αστραφτερά αστέρια που διάλεξαν την πτώση
πτώση, όπως πτωτικός - έκπτωτος.

ή έκπτωση  - μη όχι. μη. μην          μην.


φοβάμαι αυτό το σύμφωνο που μυρίζει σιωπή
φοβάμαι
το λουλούδι που ξεσπάει δίχως άνοιξη στα μάτια
                                                             
 το λουλούδι                ανήλιαγο.           αν ήλιος σημαίνει φώς.  και σύννεφο σημαίνει  ;    

  επι - θυμώ/

επιθυμώ ίσως έναν θυμό που θα σώσει το σώμα
και

τη βροχή,        υποπτεύομαι

 υποψία πώς ο χρόνος γνωρίζει το κάθε πρόσωπο όπως τους δείκτες του ρολογιού.
 ο χρόνος δόλιος. η απάτη. ο χρόνος αίμα.

τον χρόνο  δώσμου ,  αυτόν που στον άνθρωπο χρήσιμος είναι.


και εγώ, υπόσχομαι. να ευχηθώ. να υπάρξεις.
και εσύ μέσα μου, στο πλέγμα. στις υφές υφές που λεπτά θα σπάσουν.    θα σπάσουν.

στις
       υφές υφές 

Για να βρεθούν.

Όταν αγαπήθηκαν
          κατάλαβαν πώς δεν θα χαιρετηθούν ποτέ ξανά
 τα νεύματα που κατα χιλιάδες αφήνουν στον ουρανό
 θα είναι ο δικός τους τρόπος για να αγγίζονται

          αυτός ο ανέπαφος ήλιος που     θολώνει   και ξεστρατίζει
                                                     τα μάτια
 μια λευκή κυλίδα άσβεστη
 και ένα μπλέ που κρύβει και δυναμώνει
       
                                                      την αγάπη.


18/11/2012, 01:33

Για να γίνει.

Απο σιωπή και τελματωμένη προσοχή
σοκάρω επίτηδες το άτολμο ποίημα
αφού αλλιώς δεν θα σε βρώ
σκάβω βαθιά στις λέξεις σου
στις άυλες υποσχέσεις ενός άφαντου ανθρώπου
ξέρεις πάντα κατοικώ.

Μου δένεις τα χέρια, και σπάζω, όλο και περισσότερο.

Έτσι όπως σε κοιτάω - αγγίζω τις βαλσαμωμένες λέξεις
που ζούν μόνο για να αναγεννιέσαι ξανά εσύ, όχι εγώ.

το κλειδί. πρέπει να ανοίξω αυτή την πόρτα.
δεν έχω το κλειδί, κλειδώνω ξεκλειδώνω πάντα με το ματωμένο δάχτυλο
να θυμάσαι, το μεσαίο. Βρίσκομαι εκεί.
Εκεί που μια χορεύτρια φτάνει με δυσκολία,
στον κόμπο των σωμάτων

στον ισημερινό που δεν χωρίζει μα ενώνει φωτιά και πάγο.


Γιατί δεν βγαίνεις απο μέσα μου,
γιατί δεν έρχεσαι στο μπάρ που ποτέ δεν πάω;

έλα, σβήσε ακόμη μιά φορά με σιωπή τα χείλη μου.
φιλί ή ρωγμή.
Γέλα μου, ψίθυροι που σαρώνουν τον πόνο της πεταλούδας.

κελί που στάζει μέλι, φυλακή. μέλι. ή ..

Βρές με, εκεί που η γύμνια τυλίγεται επίμονα με σκισμένο κόκκινο.
Βγές, βγές ή βρές βγές

- κάψε το χάρτινο αστέρι -                                                

 ελευθέρωσέ με.                   στον αιθέρα ή πέταξέ με στο χώμα, να ακουστώ

βοή κρότος κραυγή

για να γίνει ο στίχος
                   σώμα, σώμα αίμα..

Citta`.

La tua citta` e` il cielo e le nuvole. ma non il vento. non il vento.


la tua casa e` una semplice casa,

che vivono ancora la tua immagine e le vecchie cose.


la mia citta` e` Atene, la mia citta` sei tu, e gli altri.

Quante citta` diverse ci sono in un solo quartiere.

ma..
la casa e` una, la tua - la nostra

dipinta al centro di un quadro.