Scendi Giù

Vedi sotto gli occhi
trucco mai fatto bene
sopra la superficie
nell'assoluto della pelle
dentro il vento
manchi da me eterno fumo sordo
sento la tua voce
tra arancie cadute
profumate

sola la sera si affonda nella notte
senza lenzuola
ci copre
la voglia di lasciarci


scendi
toccami qua   -nell' univoco svegliarsi-


sogni di candela  
impronte effimere

favolose     .

http://www.youtube.com/watch?v=SEu6vmeFems

στα χέρια διαφέρουμε
στα ανοίγματα
φλέβες φλούδες ξεχνιούνται επίμονα
κουβέρτα επιπόλαιη πυρπολεί καλοκαίρι
πέταλα λουλούδια
φιλί απο χείλη που καίνε
το'' θυμάσαι'' βυθισμένο στο μή
αρώματα απουσία συναισθηματισμοί

nel mare

insieme a te
entriamo nell'ombra di una scia terrestre
cancelliamo nel passato il presente
toccami


affondati

Nu te fermare

racconto della (tua) malattia che sembra più con fantasia
tra le vene
voce forte
terra
melanconia
incrociata sotto le mani del tempo
nascosta nei fiori
li, che la primavera non piange


''occhi che bagnano corpi che imparano''

.

Le crepe

ξεσκεπάζομαι ξανά
φοβίζω τον ουρανό με το κόκκινο κραγιόν
έρχεται η βροχή φωνή μου
δεν θα συναντηθούν οι λέξεις μας -θυμήσου το-
μόνο λίγες δαχτυλιές στα θυμωμένα σώματα θα σώσουν λίγο από το πορφυρό μας ποίημα

οξύνω ξανά
                      ξανά


ξανά


 αυτήν τη ξύλινη υπομονή
      ξεκαρφώνω τα κάδρα που σκάψαν τους τοίχους
 με πόση ταραχή
με τόσο λίγη προσοχή


ξανά σε περιμένω πίσω από τις στρώσεις που σκαρώνουν εποχές χρόνοι και εξηγήσεις

ξανά σε αφήνω σφαίρα που ματώνει λίγο λίγο
ξανά ξεσκίζω στο σεντόνι το τελευταίο μου οχυρό

πρίν ραγίσω

στην ελευθερία θα τρέξω

με αυτό το φιλί από γαρύφαλλο που κρύβουν οι αναμνήσεις

νιφάδα

ένα χάρτινο χάδι ξεπερνάει τον χάρτινο ουρανό
ελπίδες ξένων σωμάτων
κοκκινίζoυν το όνειρο το δρόμο τη γειτονιά
ξεσπάει η θάλασσα του χειμώνα
με ταχύτητα με φώς με σκοτάδι

νιφάδες ευγενικές λιώνουν στα μαλλιά σου
νοσταλγώ τα χέρια σου μέσα στις παλάμες

γιατί
πιστεύω στον ξεχασμένο θεο του χιονιού;

ακουμπάω στη ζεστή λιακάδα που χάνει δύναμη

ταξιδεύω
νιφάδα στον πόνο σου

Un bacio è troppo poco

η ταστιέρα επιμένει στα greeklish
το ενωμένο στο σώμα σου αγαπώ θα διαλυθεί πρίν εγγραφεί στα χείλη
σαλπάρει η απουσία για ξένο προορισμό

στο χρώμα που αχνοφαίνεται στον πόνο
 εσύ τα δάχτυλα σου ο κόσμος σε δευτερόλεπτα
μοντάζ μοντάζ ζζζζζ
καθώς κάνεις έρωτα ξεχνάω πώς δεν σε θέσπισε ο πόθος
                                          αλλά η οδύνη.  

γερνάς όταν μιλάς γερνάς όταν ξεροβήχεις και δεν με φιλάς με δύναμη
σε χαζέυω σε χαζεύω τόσο άγνωστα χαζή
στη μύτη σου στέκει το χελιδόνι της άνοιξης
η κόκκινη κίσσα το άσπρο μάρμαρο κατεδαφίζει


σε ξεχνάω ανόητα νοητά
χύνω αυτό το υλικό στην θεσπέσια ελπίδα του δειλινού
με πόθο ασυγκίνητο σκίζω αυτές τις κάρτες αυτές τις λέξεις


η μοναδική ομπρέλα διάφανη στο χαμόγελο
μας στεγνώνει

στον χειμώνα που βράζει χιόνι και ήλιο
φυλάμε ένα κρεβάτι
που έχασε έτσι ξαφνικά σεντόνι