https://www.youtube.com/watch?v=o0yIH1lhtys

non sarei

una crepa appena chiusa

se nei tuoi occhi esistesse solo luce

una volta nel tuo buio sembravo imbattibile 

adesso travolta capovolta nel sogno di ieri

finisco a disegnare questo mese 

nervi di ghiaccio si allargano ma forse

e` il profumo di ogni attimo rinchiuso in un ancora sorso

nuvola di Gennaio avvicinami

sollevami 

fuori da me

le labbra di un mondo spietato e favoloso 

prendo la strada di asfalto di attesa

nel profilo di questo umore rumoroso

scrivo per quello che non premo

sono nel ero

ero nel sogno di poter 

manifestare 

"tu mi imbrogli con tutti questi tuoi discorsi"

ιδού, behold

Μα δε γνωρίζω τί θα απογίνει,
πώς θα επαναληφθεί, 
τις συνέπειές της λογικής του ιδανικού, του ιδανικού, ω ιδανικό!
Δυο χέρια, πέντε βλέμματα,
τρείς ιδέες στο τραπέζι καρφωμένες σταθερά στο "κατά ριπάς". 

Δε γνωρίζουμε το αποτέλεσμα.
Η γνώση μόνο πόνο φέρνει. Μα και κάτι ξάστερο σε κείνα τα σκονισμένα βαρέλια.


Anonimo

Αναστενάρης

άραγε στα χείλη χτίζεται το φιλί ή στο άγριο δάσος των μαγεμένων μήλων



έρχεται στην άνοιξη το φώς
επoχές λουλουδιών
χρώματα χωμάτινα αστράφτουν τα μάτια σου


γυρίζω στον χρόνο
η εικόνα σκάει τον τοίχο

σηκώνεις το βλέμμα θυμάμαι το κρυφό σου παιχνίδι
κρασί

τρυφερό τραγούδι


έλα,                                  μην πεθάνεις ξανά

το βιολί τραντάζει τον  κόσμο αυτό.       στον  δισταγμό

Scendi Giù

Vedi sotto gli occhi
trucco mai fatto bene
sopra la superficie
nell'assoluto della pelle
dentro il vento
manchi da me eterno fumo sordo
sento la tua voce
tra arancie cadute
profumate

sola la sera si affonda nella notte
senza lenzuola
ci copre
la voglia di lasciarci


scendi
toccami qua   -nell' univoco svegliarsi-


sogni di candela  
impronte effimere

favolose     .

http://www.youtube.com/watch?v=SEu6vmeFems

στα χέρια διαφέρουμε
στα ανοίγματα
φλέβες φλούδες ξεχνιούνται επίμονα
κουβέρτα επιπόλαιη πυρπολεί καλοκαίρι
πέταλα λουλούδια
φιλί απο χείλη που καίνε
το'' θυμάσαι'' βυθισμένο στο μή
αρώματα απουσία συναισθηματισμοί

nel mare

insieme a te
entriamo nell'ombra di una scia terrestre
cancelliamo nel passato il presente
toccami


affondati

Nu te fermare

racconto della (tua) malattia che sembra più con fantasia
tra le vene
voce forte
terra
melanconia
incrociata sotto le mani del tempo
nascosta nei fiori
li, che la primavera non piange


''occhi che bagnano corpi che imparano''

.