nella via di Cinquesanti

1. μιμούμαι για να ξεπεραστώ απο την ομορφιά σου
    με μια μάσκα να δρασκελίζει την ευθραυστότητα
    θα σε βρώ πληγωμένο στα σημεία
    για να αδείάσω στα χέρια σου μονάχα σκόνη.

2. θυμαμαι τη νυχτα
    με απουσια καταληκτη των τονων
    αντεστραμμενο ειδωλο του παθους

 
    απουσιαζω με ενα θελω.
   
    κουβαλώ μια άνω τελεία στις λέξεις
    κουβαλώ ενα μαχαίρι ανάμεσα στο στήθος και στο ρούχο

   nella via di Cinquesanti.


 

sparring

το χαμόγελο σου ξεφλουδίζει το εφήμερο
θέλω να κοιμηθείς όταν το ξημέρωμα θα περνάει μέσα απο τις τρίλλιες
- στο σεντονι να αφηνεις την ανασα -

θα ξυπνάω μόνη μαζί με την μαλακή ανάμνηση

θα διαβάζω τους ζωγράφους
για να μπορέσω να σε φτάσω μέσα απο τα χρώματα.

για μια άσπονδη τελειότητα

σέρνω στα δάχτυλα τον αθόρυβο σφυγμό
γουλια - μετανοια -

ελαφρύ το σώμα
μέσα στη γύμνια

είσαι άσπρη σελίδα
θα βουτάω

- μια φυσαρμόνικα - ειρωνικά με τυλίγει με μι μινόρε

πυροτέχνημα

σύννεφο σύννεφο , το είναι στη βροχή.

Distrattamente

Ήχοι απο υπόκωφες συνουσίες
λέξεις δεμένες στα άκρα των χειλιών
πέπλο ριγμένο στην άκαρπη σιωπή,
μια έξαλλη κιθάρα αδημονεί για αγγίγματα
κοφτές ανάσες

ένα ταγκό που θα χορέψεις
ένα φιλί που θα εξασθενεί νωχελικά

νωπογραφία
υγρές αφορμές υγρές
δέσμιες του εφήμερου

βρέχει βρέχει σε έναν τόπο γεμάτο ήλιο και νυχτερινές εξάρσεις

στο μηδέν, της λανθασμένης ουτοπίας.

(Ακόμη)

Διψάς διψάς γ`αυτό το άχρωμο νερό
στο απάτητο στερέωμα της γαλήνης - μένουν γυμνά τα χέρια σου-

μέσα στην άνοιξη αφήνεις το χρώμα του χειμώνα
σε τσάκωσε η μοναξιά

το πουκάμισο γέρνει

σκίζεται υπομονετικά η παραίτηση
σκίζω το χαρτί που σε χωράει

γύρω απο ανθρώπους
γύρω απο τα μάτια των άκαρπων σιωπών

ίσως φοβηθώ

βεβηλωμένη απο την φθορά

στην παραλογοτεχνία του συναισθήματος

σε καρφώνω,
χύνεται το αίμα απο τα σημεία μου.

τώρα, με βροχή

χωρίς κλειδί, αλλόκοτη υπομονή

φωτιά στο τσαλακωμένο είδωλο.

συρτό κοφτό ανυπόμονο φιλί.

Τρείςχιλιάδεςστιγμές

Το φεγγάρι
στην ψεύτικη σου εικόνα πλάθει απο το τίποτα το φώς
και εσύ χωρίς να δίνεις απάντηση στον ήλιο
σκοτώνεις τα σημάδια με μια σιωπή.

Εμείς ήδη χορεύουμε
με μια επιτάχυνση εξωφρενική
και με το σώμα παρατημένο στο άδειο μπάρ,

ένα σώμα, που είναι το πουκάμισο δίχως χρώμα

πλησίον μου, οι κινήσεις της γυμνής μου περιφάνειας
μέσα μου το αίμα που διαχέεται,
με συντονίζει στην ευθραυστότητα
η εικόνα είναι περίτεχνα ημιτελής
οι άνθρωποι πολλοί στάζουν σαν σταγόνες άτσαλα στο τζάμι

η μονάδα, αν είμαι εγώ ή το εσύ του δικού μου καθρέπτη

φοβάται, χρεώνεται, πληγώνεται, καίγεται και τελείωνει,

σχεδιασμένο χάρτινο αστέρι που δεν μπορεί να δώσει φώς.

Βιογραφία.

Υπάκουσε ξανά ο μύθος στη ζωή
οι κινήσεις θερίστηκαν απο τις σιωπές
τα χείλη δεν βρήκαν να ακουμπήσουν
στιγμές μόνο στιγμές
σαν αίμα σαν αίμα που χύνεται στο πρόσωπο
αυτή η αλήθεια θέλει να καεί

για να ελευθερώσω το ένα μου χέρι θέλω το άλλο να σε πολεμάει

σε χρειάζομαι για να σε χάσω πιά ολότελα
μέσα στην απόφαση των ματιών και των λέξεων.

Σαν αίμα θα σε περιμένω
να με τυλίξεις
να ξεσκεπάσω αυτήν την κηλίδα

και με ένα λευκό πανί να φύγω.

- Με μια απέραντη θάλασσα για οδηγό -

Εφήμερο

Απαντώ
αν η εξαπάτηση σημαίνει επίγνωση
τότε βγές στην αυλόπορτα
και σκίσε τα ρούχα που με επιμονή επέλεξες για να σε ντύνουν,
δεν απομένουν δάκρυα εκεί
που με πείσμα τελείωσες,
λίγο απο το συναίσθημα σου
θα κοκκινίσει την έλλειψη των χειλιών
λίγο απο την ενοχή σου
τράβηξε και σκέπασε ότι προσπάθησες,
ηλιοβασίλεμα,προσπάθεια,ηλιοβασίλεμα
φωνή,οι φωνές,αυτό που δεν αντέχεις
τρέχεις,προσπερνάς για να μην σε προσπεράσει,
ο χρόνος,ανάβεις το κερί,σε σβήνει,
μοναξιά,μια λέξη,η λέξη
πάντα ελεϊνή απόδειξη ευθραυστότητας,
με βραχνάδα,βήχεις,κολυμπάς
πλαταίνεις,συμπικνώνεσαι,
με θυμάσαι;
σε θυμάμαι ή ζωγραφίζω φαντάσματα
για να μην ξεχάσω την απουσία μου;
χωρίς ειρμό,με ρίμα,με όχι,με ναί
με μισοτελειωμένο καφέ να με περιμένει,
με εσένα,με μια φίλη,με κανένα
με εσένα,με έναν φίλο,με μια επαφή
με εσένα,με ένα φιλί,χωρίς εσένα,
σε μια βόλτα,με εμένα,χωρίς εσένα,
με χαμόγελο,με εκείνον,χωρίς εσένα
με εμένα,χωρίς εκείνον,δίχως
εσένα,που δεν ξέρω,εσένα
εμένα χωρίς να με έχω αγκαλιάσει ποτέ,
με εσένα για να βρούμε το κενό της ένωσης,
και μια αλήθεια,να αφρίζει
να μην την βρίσκω,
να μην βρίσκω
να βρίσκω
βεντάλια απλωμένη στην ποδοπατημένη άμμο.