Ανεξίτηλο.

ποίηματα χωρίς επεισοδιακές συνέπειες
συρρέουν σε άσπρες σελίδες

άραγε ο στίχος ποιά χρησιμότητα εξυπηρετεί
αν όχι έναν αβάσταχτο εγωισμό να καρπωθεί την ύλη;


ποίηματα που απευθύνονται σε έσένα

σκαλίζοντας το απύθμενο βάθος ενός έρωτα ανεξίτηλου.

Τι μένει

Έχω την απουσία μου
σήμερα ξύπνησα χωρίς επεξεργαστή ψυχής
διάρκεια της βροχής
με ήλιο διχασμένο στο ημισφαίριο του πόνου

το πρόσωπό σου γέρνει στον ώμο εκείνης
σπάζοντας τις διαδοχικές επιφάνειες
-βρίσκω το κενό-

η πόλη με υιοθετεί
βαθαίνω στο κόκκινο της κίτρινης μοναξιάς


καίει αυτή η υπομονή
η τέχνη δεν είναι αμπαλάζ

είναι κραυγή
μελανιά στο επίμαχο σημείο.

Ήδη.

Ξαπλωμένη στα σύννεφα
Πέφτω
Ήδη νικημένη απο τη βαρύτητα
καρπώνομαι
αυτό το αναρριχώμενο ταξίδι
δραπετέυω απο τη φωτογραφία;

δίχτυα δίχτυα
θάλασσα ίδια αγκαλιά.

Solidarieta`

La Grecia e` come l`Italia

Siamo  fratelli
siamo persone che condividono il Mediterraneo

In questi momenti difficili che trascorriamo in Grecia ma anche in Italia

dobbiamo unirci sotto la bandiera di popoli forti e di coscenze libere senza politiche di merda!

Solidarieta` solidarieta` Solidarieta`.

...

apart

(A)part

Οπές φωτός στο δέρμα.

άνεμος με πάθος ανεξήγητο
τραβάει τη μονιμότητα απ`τη ρίζα,
σκαρφαλώνει και έρπεται
-σπάει την υπόμονή μου-

θρυμματίζει τις χρωματιστές κούπες
χυμένο καυτό αλκόολ

καυτηριάζει τις ανάσες,
χορεύουμε, ένα χορός  που είναι ορισμένος μόνο για σιωπές,


θα κοιμηθούμε
     με τα φώτα ανοιχτά

Η πραγματικότητα

Δύο κενά στη μέση του ονόματος
ένα επώνυμο πού ξεχειλίζει

δύο φιγούρες σε αυτή τη φωτογραφία
μια να λείπει μια να επισκιάζεται

δύο χαμόγελα σε ακινησία
για όσο θέλω για όσο θέλω
θέλεις θέλεις - ποτέ δεν θέλω -

το βλέμμα
σε δύο πραγματικότητες στριμωγμένο

η πραγματικότητα άνιση και ποτέ ονειρική

κηλίδα πού μοιάζει με δάκρυ
κυλάει μαζί με τις βροχές ενός μετέωρου φιλίου

κλείνομαι,

κρατάς το κλειδί,
κρατάς.. ;

στο ρίγμα της συντροφιάς.