splendor in the grass

ti ha riconsciuto
sei tu un po` piu` giovane in questa foto bianconera
ti ha riconsciuto
mentre mettevi un po` di profumo nelle tue parole
ti ha riconsciuto
quando fingevi di non essere piu` quella di ieri
ti ha riconosciuto
dalle lacrime mischiate con il trucco
ti riconosce
quando fumi malboro light bianco
ti riconosce
dal bicchiere di vino bianco che non finisci mai
ti riconosce
da quel blu che esce dalle finestre del cielo
ti riconosce
dentro a quel ritmo che mai non ha potuto seguire
ti riconosce
a volte dentro alla tempesta di un`assenza di stelle
ti riconosce
e forse ti aspetta sotto questa luna un po` sfocata.

παραβιαση

γράφω χωρίς να γράφω
ξένη πολύ ξένη
από`το όνομα σου αφαιρώ
πίστη ομορφιά ελπίδα

δες

αυτός ο χτύπος στο τζάμι δεν είναι ο δικός σου
επίμονα φοβίζει το γυαλί η επιθυμία
έχοντας κάψει όλα τα κεριά με τα δάχτυλα τυφλά, ιδρωμένα
απο συνήθεια να βουτά στο αχανές του πόνου

ελπίζω-  για να μπορώ βήματα να πατώ στα συναισθήματα
στα χρώματα δυναμώνω την ένταση
καίγοντας το χιόνι των ματιών σου
καίγοντας όραση

σου διαγράφω μια θάλασσα
για να χαθείς
να με κουβαλήσεις
και να με βυθίσεις
κοχύλι βότσαλο άμμο.


                                       στης νύχτας την αστραπή γυρεύω
                                                     
                                 
     μια εικόνα  να μας φέρει και

μια σιωπή να μας λυγίσει
   
   
                       
                             

[ ]

Μολυβιές στο σεντόνι
μάχη στο ανήλιαγο βάθος

τράβα μου το χέρι
πλήγωσε το όνειρο


γυμνή θα ξεντύσω και
το φεγγάρι.

δική σου -αυτή η υπογραφή απο σύννεφο.

Επίμονα σε ζωγραφίζω στον τσαλακωμένο αέρα
χαράζω αχνά στις λέξεις τη μυρωδιά  και την αφή σου

σε αφήνω δειλά να αναστήσεις την απουσία          με δίχως και τριαντάφυλλο

επίμονα ζαλίζω αυτό που περισσότερο ανάγκη σε έχει

το σώμα,            

απαλά λεκιάζεις τη ψυχή   με τα δυό σου βήματα                  

ευγενικός και μόνος ανάμεσα σε φυγή
                                                          και έρωτα
                                                                                                                                           
φέρομαι περιφέρομαι
                            συγοκαίω τους ψιθύρούς σου στα μάτια
                                                   


.
με το άρωμα σου ξεχασμένο στις πτυχές
.
ράβω την πληγή

                        με το γέλιο σου.


                   
 μια ακόμη μάσκα μια ακόμη λέξη μια ακόμα
 μια ακόμη φωνη
 μια ακόμη

 στα χείλη
έρπεις

                        πειρατής και φάντασμα


                                           


                 
                                   

Καλοκαίρι

Αγαπιόμασταν πάντα για λίγο
όσο κρατούσε το δροσερό αεράκι πάνω σε κάποιο πλοίο, ανοιχτά του Αιγαίου

Αγαπιόμασταν απαλά διφορούμενα

έριχνες πάνω σου σαν ζακέτα το μπλουζάκι μου,
έτριβες το εύθραυστο της μυρωδιάς
ξεχνιόμουν πάνω σου ασυναίσθητα ηθελημένα.

Μου χάρισες πολλά φιλιά και ανάσες
στο ενδιάμεσο των αριθμών που δεν πατήθηκαν
-περιμέναμε- την ίδια οθόνη να μας προβάλει  
παρουσίες απουσίες.


Αγαπιόμασταν κάτι καλοκαίρια μεταξύ σιωπής καπνού αρμύρας.

Είχες στρέψει το βλέμμα στο απέραντο του κύματος
σε αυτήν την επανάληψη του ήχου
                                         της εικόνας

σε κράτησα μετέωρο στο φλάς μιας ματιάς.


Στα βλέφαρα μου ας έκλεινες μια προσευχή

με κάτι ιερό να σε σφραγίσω στην ασάφεια ενός συννέφου

δύναμαι - στο ποίημα να σε χαράξω.

Τραβάω τις λέξεις από τα ποιήματα σου,

ταιριάζοντας ανυπόμονα λήθη με μνήμη λήθη με λήθαργο λήθη με λήθη

ξεπηδάς ορμάς εκ περιτροπής

δεν διαλέγω.

η ροή με μαζεύει στη ροή

διαρρηγνύω τα ιμάτια των νοημάτων. σιωπές σιωπές

αφουγκράζεσαι, γκριζάρεις το χρώμα στο μέσα μου

στάζει ο έρωτας στα σημεία μου, όπως ο πόθος που δεν προλαβαίνεται.

Για να μη σε βρω

εξολοθρεύω τη θλίψη από την εσοχή                που με περιμένει

αδιάκοπο μαχαίρι εφάπτεται στο σώμα μου,

είσαι εσύ με την μάσκα σου λιωμένη να κολλάει στα ιδρωμένα χέρια


είναι οι επιθυμίες που λυγίζουν τα πνιγηρά ηλιοβασιλέματα


είναι οι στιγμές από ακορντεόν ή γεύση παγωτού              


χαριζόμαστε, ανελέητα επιρρεπείς

   γιατί είναι ατέρμονα ανθρώπινο.    να θές να ξεπεράσεις τον καθρέπτη σου.