Πάθη .

















χάριζε το σώμα στο φεγγάρι

σαν ένα αστέρι που

δεν φοβήθηκε την πτώση































Αναγνώστες

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Τι μένει

Έχω την απουσία μου
σήμερα ξύπνησα χωρίς επεξεργαστή ψυχής
διάρκεια της βροχής
με ήλιο διχασμένο στο ημισφαίριο του πόνου

το πρόσωπό σου γέρνει στον ώμο εκείνης
σπάζοντας τις διαδοχικές επιφάνειες
-βρίσκω το κενό-

η πόλη με υιοθετεί
βαθαίνω στο κόκκινο της κίτρινης μοναξιάς


καίει αυτή η υπομονή
η τέχνη δεν είναι αμπαλάζ

είναι κραυγή
μελανιά στο επίμαχο σημείο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: