Πάθη .

















χάριζε το σώμα στο φεγγάρι

σαν ένα αστέρι που

δεν φοβήθηκε την πτώση































Αναγνώστες

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Μου παραγγέλνουν να σε αποσυνδέσω
εκδηλώνουν υστερικά τη σιωπή
και με αποφεύγουν
πλοτάρουν
και φεύγουν
με ξεχνούν
ξανά επαναλαμβάνεις
τον αριθμο που θα καλέσω
μόλις βρώ το χάος,
το σημειώνω με βροχη στο σώμα,

με μια γουλιά έρωτα
πως έγινε κόκκινος

ο έντεχνος ουρανός
όλα τα πέταλα
και τα παππούτσια μου..

2 σχόλια:

Ανέστης Μ. είπε...

με μια γουλιά έρωτα
πως έγινε κόκκινος
...
το παράλογο μας διδάσκει πως δεν υπάρχει αύριο, αυτή θα 'ναι από δω και μπρος η αιτία της βαθιάς ελευθερίας μου..
αυτό το απόσπασμα του καμύ θυμήθηκα διαβάζοντας το μότο σου.
χαιρετώ

Anima spera είπε...

Ευθύνεται το κόκκινο ή ο έρωτας.
Μάλλον στην περίπτυξη που βλέπω
υπάρχει ψυχή και ύστερα
το σώμα ρέπει μεθυσμένο,
και όλα γίνονται σκάλα για το ασύδωτο χρώμα.

Γινόμαστε παράλογοι
γινόμαστε άνευ και σκιά.

ζώντας ..δημιουργούμε θάνατο;
λές.